"I am Walter and this is Connie". "Is this a window? No this is my wife".
In de jaren 60 waren Walter and Connie razend populair. Ze gaven Nederland Engelse les via de tv. Dat kun je je nu niet meer voorstellen. Er waren landgenoten die zich zo inleefden dat ze uitermate teleurgesteld waren toen ze ontdekten dat Walter en Connie helemaal niet met elkaar getrouwd waren.
Later kreeg je andere, saaie talencursussen waarbij een native speaker steeds werd toegesproken door iemand die nooit in beeld kwam. Er is een prachtige parodie op dit genre van Ederveen en Niterink bekend van Kreatief met kurk. Daarnaast had je natuurlijk allerlei boekjes waarin je volzinnen in een andere taal kon opzoeken. Handig voor reizigers. Een sprankelend voorbeeld was immers Fries voor Elfstedenrijders: met zinnen als 'Kan die brug omhoog?' 'Kin dy brêge omheech?' Veel leerde je er niet van.
A Goeie! En omdat ik altijd nog de wens koester om Afrikaans of Fries te leren vanwege de poëzie in deze talen, ben ik eens op zoek gegaan naar online cursussen. Je komt op het spoor van aardige filmpjes zoals het gesprek van de Amerikaanse 'Ellen' met Charlize Theron. Nu ja de belangstelling van Amerikanen voor andere culturen is niet echt groot. Maar de lach van de Zuid-Afrikaanse Charlize is zo ontwapenend.
Afrikaans valt nog wel een beetje te leren op Youtube, maar Fries... Gelukkig vond ik via Google EduFrysk. Dat ziet er allemaal professioneel uit en het is mooi gemaakt. Je kunt er gratis veel leren en betaald nog net iets meer. Wat al die social "media's" er omheen moeten begrijp ik niet helemaal, maar dat is nu eenmaal de waan van de dag.
Communicatieadvies voor Ab Klink Het communicatieadvies aan het adres van Ab Klink is vanmorgen natuurlijk niet van de lucht. Had hij die brief nu wel of niet moeten schrijven. En als je het doet, op welk moment moet je dergelijke brieven dan schrijven? En wat zet je er wel of niet in? Iedereen heeft verstand van communicatie.
Niet met je hond Het meest opmerkelijke advies kwam van Hans Wiegel: 'Je moet nooit dat soort brieven schrijven', legde hij uit. 'Als je met kabinetsonderhandelingen bezig bent moet dat in kleine kring gebeuren. Je moet er met niemand over praten. Je moet er thuis niet over praten, je moet er ook met je hond niet over praten.' Dank je, Hans, ik zal het onthouden!
Facebook: hoe kom je er vanaf? Overweging van een retard
Aanmelden bij Facebook is vrij eenvoudig, maar afmelden dat gaat niet zomaar.
Alles delen met iedereen in het leven, dat is de slogan van Facebook. Maar wil je dat wel? En ben ik wel zo belangrijk dat iedereen alles over mij zou moeten weten? En wat is eigenlijk 'alles'? Volgens mij zijn er maar heel weinig mensen die ook echt vertellen wat er met ze gebeurt of wat ze allemaal doen. Dat geldt natuurlijk ook voor Twitter: wat ben je aan het doen? Ik bedoel zijn er twitteraars die vertellen dat ze 'even met zichzelf bezig zijn'? Ik heb er niet zoveel mee op. Niet met Facebook en niet met Twitter. Ik ben blijven hangen in het weblog en heb de reactie-optie uitgeschakeld.
"Jee, wat een retard," zei laatst een zoon van een vriend toen ik een spelletje op zijn Wii uitprobeerde. In zijn ogen begreep ik er niks van, terwijl ik juist van de generatie ben die alles wil ontregelen als het om strak vastgelegde principes gaat. Ik kon meedrummen met met Sympathy for the devil, maar moest wel exact de codes op het scherm volgen. Dan ga ik direct in de ontregelstand. "Dit trek ik niet," zei de zoon van de vriend en hij verliet de kamer.
Afijn, ik wilde me dus afmelden voor Facebook. Onder de knop 'account' vond ik de knop 'afmelden'. Fluitje van een cent, dacht ik. Maar opnieuw vond iemand mij een fokking retard. "Dat is uitloggen, sukkel". Afmelden betekent dus uitloggen. Weer een stap gezet in de wondere wereld van Facebook! Ik moest dus mijn account 'deactiveren'. Dat heb ik gedaan. Maar deactiveren is geen afmelden.
Om te controleren of ik nu echt 'gedeactiveerd' was, logde ik twee weken later in. Welkom terug bij Facebook stond er. Ik ga ze maar even bellen!
Max Dohle @ 12:23 | link |
30.8.10
Oude(re) generaties en sociale media
Sociale media zijn compleet ingeburgerd bij de jongere generaties. Maar hoe zit dat bij de oudere generaties? En waar komt het verschil vandaan?
Alles wat ontwikkeld wordt tot je 15e is normaal en hoort erbij, alles wat ontwikkeld wordt tussen je 15e en 35ste is iets waar je een expert in kunt worden en waar je werk in kunt vinden. Alles wat na je 35ste wordt ontwikkeld, is revolutionair, bijzonder en moeilijker om aan te leren.
Zie hier dus hoe het zit met oudere generaties en sociale media. Facebook is voor mij en mijn zusje de normaalste zaak van de wereld (of iets waar we werk in kunnen vinden), voor mijn ouders is het iets revolutionairs. Ze zijn druk bezig het onder de knie te krijgen en verzamelen facebookvrienden om zich heen. Af en toe is het echter nog hard werken om het te begrijpen en gaat het even mis. Zoals die keer dat mijn vader een facebook-vriend-in-spé belde om na te vragen of de vriendschapsuitnodiging die mijn vader had ontvangen echt voor hem bedoeld was. Sociale media werden ter controle even vervangen door de ouderwetse media. Zusje en ik lagen onder de tafel van het lachen (want tsja, facebook is voor ons heel normaal). We refereren er nog steeds aan op facebook. Dat werd niet helemaal gewaardeerd.
Bij de nieuwe media horen ook nieuwe gedragsnormen. Plaats bijvoorbeeld geen genante foto’s van anderen, val je vrienden of volgers niet lastig met elk wissewasje en kat anderen niet online af.
Pap, mam, ik hoop dat jullie hier wat aan hebben. En dat ik na deze blog nog thuis mag komen.
De meerderheid van de Nederlanders vindt dat niet-Nederlanders zich moeten aanpassen aan onze cultuur als ze hier wonen De vraag is natuurlijk of dat ook wederkerig is: passen Nederlanders zich aan, aan de heersende cultuur als ze in het buitenland wonen? Mijn indruk is van niet.
Hoe het ook zij: aanpassen is minder makkelijk dan je denkt. Het begint al met de vraag waaraan je je moet aanpassen. De Nederlandse cultuur bestaat immers niet echt. En het gaat vaak om subtiele gebruiken. Maar ook - zoals het onderstaande voorbeeld laat zien - om je verzet op te geven tegen iets wat je ongepast kunt vinden.
Als je thuis hebt geleerd met mes en vork te eten zul je aan chique Amerikaans diner grote moeite hebben om je vork in de rechterhand te nemen. Wij beschouwen dat als onbehoorlijk, boers en slecht opgevoed.
Maar het hoort kennelijk wel zo als we Elena Brouwer moeten geloven. Zij is expert op het gebied van etiquette. Er is namelijk een verschil tussen de zogenoemde continentale en Amerikaanse manier van eten met mes en vork:
De continentale manier
De Amerikaanse manier
Dus ga je naar de VS? Ga dan maar vast oefenen om met mes en vork te eten op de Amerikaanse wijze.
Max Dohle @ 08:22 | link |
24.8.10
SMS-taal in 1867
In de British Library start vanaf 12 november de grote overzichtstentoonstelling Evolving English, over de ontwikkeling van de Engelse taal. Zo kun je er onder meer het boek Gleanings from the Harvest-fields of Literature van Charles C. Bombaugh zien. In deze bundel uit 1867 staat het gedicht ‘Essay to Miss Catharine Jay'. De dichter schrijft "I wrote 2 U B4" (I wrote to you before). En dat zo'n 130 jaar voor de komst van de mobiele telefoon. Maar bij die ene zin blijft het natuurlijk niet, het gehele gedicht speelt met de taal en de dichter vervangt regelmatig woorden door letters.
Woelig vaarwater Vorige week stak ik al de loftrompet over het prachtige taalgebruik van Van Agt. En wat steekt het onzorgvuldige taalgestuntel van onze hedendaagse politici daar schril tegen af. Zo melden de onderhandelende partijen vandaag dat de formatie in woelig vaarwater terecht is gekomen. Maar ja, ze hadden al eerder gezegd dat deze formatie geen kippetje-eitje zou zijn…….
Annelies Buurman @ 07:32 | link |
HvdS logt?
Nieuws, meningen en berichten over communicatie (& aanverwante zaken) van HvdS-medewerkers